વર્તમાનમાં જીવો અને સફળતાને વરો

સફળતા સૌને ગમે છે. સૌ કોઈ સફળ થવા માંગે છે, પણ સફળ થવા માટે વર્તમાનમાં જીવવું અને મળેલ જીવનને માણવું જરૂરી છે એ વાત કોઈ સમજતું નથી. કેટલાક ભૂતકાળને વળગીને બેસી રહે છે. તો કેટલાક ભવિષ્યના પરિણામોની ચિંતામાં જોખમ લેતા ગભરાય છે. અને વર્તમાન સમય નિષ્કર્મ રહી વેડફી નાખે છે. પછી એમ કહીને કે “મારા નસીબમાં સફળતા લખી જ નથી.” પોતાના નસીબ પર દોષનો પોટલો થોપી દે છે. પણ કર્મ કરો નહીં, જોખમ ઉઠાવો નહીં તો સફળતા મળે જ કઈ રીતે?

જો સફળતા પ્રાપ્ત કરવી હોય તો વર્તમાનમાં જીવતા શીખવું પડશે. સફળ થવા માટે અસફળતાના પણ ઘૂંટ પીવાની તૈયારી રાખવી પડશે. ભૂતકાળની ઘટનાઓને યાદ કરી પસ્તાવાથી કે ભવિષ્યની ચિંતામાં સમય બગાડવાથી કંઈ જ પ્રાપ્ત નહીં થાય. જીવનની સાચી સફળતા વર્તમાનમાં જ જીવવામાં છે. જો વર્તમાનમાં જીવતા આવડી ગયું તો પરિસ્થિતિનો સામનો કરવાની તાકાત આપોઆપ આવી જશે, મુશ્કેલીઓના ઉકેલ આપણી આંખો સમક્ષ આવીને ઊભા રહેશે. થઈ ગયેલી ભૂલને વળગી બેસી રહેવાથી ઉકેલ આવવાનો નથી. વર્તમાનમાં રહી કર્મ કરવું પડશે, આવેલ મુશ્કેલીનો ઉકેલ શોધવા મહેનત કરવી પડશે, તો જ એમાંથી બહાર આવવામાં સફળ થઈ શકાશે. એવી જ રીતે ભવિષ્યની ચિંતા કરવાથી કે કોઈપણ કામનું શું પરિણામ આવશે એના વિચારો કર્યા કરવાથી આપણે જ્યાં છીએ ત્યાં જ રહી જઈશું… આગળ વધવાની અને સફળ થવાની તકો આપણાથી દૂર થતી જશે.

સફળ થવું હોય તો જોખમ લેવું જ રહ્યું..

સફળતા મેળવવા માટે ઘણા સૂત્રો છે, પણ એ એકેય સૂત્રો કામના નથી જો આપણને વર્તમાનમાં જીવતા ન આવડે. કારણ કે સફળ થવા જે કરવાનું છે એ આજે અને અત્યારે જ કરવાનું છે. વિચારતાં બેસી રહીશું અને અત્યારે કરવાનું કામ મોડા કરીશું તો અસફળ થવાની શક્યતાઓ વધી જશે. ભૂતકાળના અનુભવોમાંથી શીખી વર્તમાનમાં એ બાબતને ધ્યાનમાં રાખી આગળ વધવું જ પડશે. અને પરિણામ શું આવશે એની ચિંતા કર્યા વિના જોખમ લેવા પણ તૈયાર રહેવું પડશે. તો જ સફળતા આપણાં આંગણે આવીને ઊભી રહેશે. અત્યાર સુધીમાં જે કોઈ સફળ વ્યક્તિઓ થઈ ગયા તેઓએ પણ હંમેશા વર્તમાનમાં રહીને આજે શું કરવું જેથી સફળતા પ્રાપ્ત થાય?? એના જ વિચારો પોતાના મન-મસ્તિસ્ક ઉપર રાખ્યા હશે અને એટલે જ તેઓ સફળ થઈ ગયા.

“આજમાં જીવવું અને આજે એવું તે શું કરવું કે

સફળતા સામેથી આવીને હાથ ઝાલે, બસ એ જ વિચાર કરવો.”

ઉદાહરણ સ્વરૂપે સફળ લોકોના નામ જોઈએ તો અનેકાનેક નામ મળશે. આજે એવા જ એક સફળ સાહિત્ય સેવકની વાત કરીએ. જેઓ પોતે તો સફળ છે જ, સાથે અનેક સાહિત્ય રસિકોને પણ તેમણે સફળતા અપાવી છે, લેખક તરીકે આગળ આવવાનું પ્રોત્સાહન આપ્યું છે. એમનું નામ છે શ્રી જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ… તેઓ કર્મે સિવિલ એંજિનિયર છે. બાળપણથી વાંચનના શોખને કારણે તેઓ સાહિત્ય લેખન તરફ આકર્ષાયા અને સાહિત્ય જગતને મળ્યા એક ઉત્તમ લેખક, વિવેચક, સંપાદક, શોર્ટફિલ્મ મેકર.. અક્ષરનાદ, રીડગુજરાતી અને માઈક્રોસર્જન જેવી વેબસાઈટ દ્વારા તેમણે અનેક નવોદિત અને પ્રખ્યાત લેખકોને લેખનનું મંચ પૂરું પાડ્યું. અને સાહિત્યની સેવા હાથ ધરી. “આજમાં જીવવું અને આજે શું એવું કરવું કે સફળતા સામેથી આવીને હાથ ઝાલે, બસ એ જ વિચાર કરવો.” આ જ સૂત્ર તેમણે પણ અપનાવ્યું હશે. ગુજરાતી સાહિત્યમાં માઈક્રોફિકશન વાર્તા પ્રકારને ઓળખાવનાર શ્રી ડો. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિકની સાથે મળી શ્રી જીજ્ઞેશભાઇએ “સર્જન” નામથી વ્હાટ્સએપ ગ્રુપની શરૂઆત કરી અને સાહિત્ય લેખનમાં રસ ધરાવતા સૌ નવોદિત તેમજ પ્રખ્યાત લેખકોને એકઠા કરી સાહિત્યના નવા વાર્તા પ્રકાર માઈક્રોફિકશનની ઓળખાણ કરાવી. મહેનત, કર્તવ્યનિષ્ઠ ભાવના સાથે તેઓ આગળ વધતાં ગયા. હા, એમનાથી પણ ઘણી ભૂલો થઈ જ હશે, એમને પણ ઘણી મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવો પડ્યો હશે, પણ તેઓ વિના ભયભીત થયે આગળ વધતાં રહ્યા. ભૂતકાળના અનુભવોને વળગીને બેસી રહેવાની જગ્યાએ અનુભવોમાંથી શીખી નવસર્જનના માર્ગે ચાલતા રહ્યા અને આ જ કારણ છે કે આજે સાહિત્ય જગતમાં એમનું નામ ઊંચાઈએ પહોંચ્યું છે, વાર્તાલેખનથી માંડી શોર્ટફિલ્મ બનાવવાના ક્ષેત્રે પણ તેઓ સફળ થયા છે. એટલું જ નહીં લગભગ સો જેટલા લેખકોને સાથે લઈ સાહિત્યની સેવા કરી રહ્યા તેમણે અનેક નવોદિત કલાકારોને અવનવા મંચ પ્રદાન કર્યા છે પોતાની પ્રતિભાને બહાર લાવવા… તેઓ એક સફળ લેખક, સંપાદક અને સંચાલક બની શક્યા છે.

આ બધુ જ કઈ રીતે? જો તેમણે લેખનની શરૂઆતમાં થયેલ ક્ષતિઓને મનમાં ભરી રાખી લખવાનું છોડી દીધું હોત તો? વ્હોટ્સએપ ગ્રુપ બનાવવાનો વિચાર માત્ર વિચારોમાં રાખી એના પરિણામોની ચિંતામાં સમય વેડફ્યો હોત તો? એમને પણ આટલા બધા લોકોને સાથે લઈ ચાલતા કેટલાય કડવા અનુભવ થયા હશે. જો શ્રી ડો. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક અને શ્રી જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ એ કડવા અનુભવોથી વ્યથિત થઈ ત્યાં જ રોકાઈ ગયા હોત, તો શું ગુજરાતી સાહિત્યના નવા વાર્તા પ્રકાર “માઈક્રોફિકશન”એ આજે આટલી પ્રસિદ્ધિ મેળવી હોત? શું આપણને આવા સરસ સૂક્ષ્મ વાર્તા સ્વરૂપ થકી સમાજમાં જાગૃતતા લાવનાર એવા ઉત્તમ લેખકો મળ્યા હોત? શું આ બેય વ્યક્તિઓ પણ પ્રસિદ્ધિ મેળવી શક્યા હોત? ના… સો ટકા ના… તેમણે ભૂતકાળના અનુભવોથી શીખ લઈ વર્તમાનમાં જીવી, સખત મહેનત કરવાનો રસ્તો અપનાવ્યો એટલે જ તેઓ આજે સફળતાના શિખરો ઉપર બિરાજમાન છે.

એક વાત હંમેશા યાદ રાખવી કે ના તો ભૂતકાળ બદલી શકાય છે, ના તો ભવિષ્ય જોઈ શકાય છે, યોગ્ય એ જ છે કે આપણે વર્તમાનમાં જીવતા શીખીએ, જીવનની દરેક પળને માણીએ અને આવેલી મુશ્કેલીઓનો સામનો હસતાં હસતાં કરીએ. બસ આટલું કરવાની જરૂર છે અને પછી જોશો કે પરિણામ આપણું જોઈતું જ આવશે અને સફળતા આપણો દરવાજો સામેથી આવીને ખખડાવશે.

“ભૂતકાળના અનુભવોથી શીખી વર્તમાનમાં જે જીવે,

મહેનતથી જે આગળ વધે, સફળતા એને આપમેળે જઈ વરે.

હાર્દિક કલ્પદેવ પંડ્યા

નસીબ એટલે વળી શું??

આપણે કેટલાકને કહેતા સાંભળ્યા છે કે “મારું તો નસીબ જ ખરાબ છે.” તો કેટલાકને “નસીબ જેવુ કાંઈ નથી હોતું, મહેનતથી જ બધુ પ્રાપ્ત થાય છે.” કહેતા સાંભળ્યા છે. પણ વળી આ નસીબ કઈ બલાનું નામ છે?

દોસ્તો, જો આપણે આપણાં વ્યક્તિત્વમાં નિખાર લાવવો હશે તો આ “નસીબ” શબ્દ અને તેના અર્થને સમજવો ખુબ જ જરૂરી છે. દરેક માણસ પોતાના જીવનકાળમાં અનેક ઘટનાઓમાંથી પસાર થાય છે, જન્મ, બાળપણ, શાળાજીવન, મિત્રમંડળ, જીવનસાથી, નોકરી-ધંધો, અને પછી પોતાના બાળકો… અને આમ જ જીવનકાળ અવિરત ચાલ્યા કરે છે.  અને આ બધી જ ઘટનાઓ દરમિયાન જે શબ્દ સૌથી વધારે આપણે સાંભળીએ છીએ તે છે “નસીબ”…

દોસ્તો, આ “નસીબ” એટલે આપણાં ભૂતકાળમાં કરેલા કર્મોના આધારે આપણાં જીવનમાં ઘટતી અણધારી ઘટનાઓ કે જેના વિશે આપણને કંઈ જ ખબર નથી હોતી. બસ એ ઘટના ઘટે છે અને એને આપણે માત્ર સ્વીકારવાની હોય છે. સ્વીકારવી જ પડે છે… જેના પર આપણું કોઈ જ નિયંત્રણ નથી હોતું. બસ આને કહેવાય “નસીબ”. પણ હા હોં! આ “નસીબ”ને આપણાં નિયંત્રણમાં લાવવું એટલું અઘરું પણ નથી જ. બસ પોતાના પર આત્મવિશ્વાસ રાખી આગળ વધીએ અને સકારાત્મક્તા પૂર્વક સાચા રસ્તે સખત મહેનત કરીએ. બસ પછી જુઓ આપણું નસીબ કેવું બદલાય છે અને આપણી ઇચ્છા મુજબના પરિણામ આવે છે.

“જે છે, તે છે” બસ આ સ્વીકારી આગળ વધીશું તો ભયમુક્ત જીવન જીવી શકીશું. જે “નસીબમાં થવાનું છે તે તો થઈને જ રહેશે.” આ વાત સમજી ગયા એ સૌ સફળતા તરફ એક ડગલું આગળ વધી ગયા. કારણ કે તેમના જીવનમાં કોઈ પણ તકલીફો આવશે તોય એ ડગી નહીં જાય પણ “આ તો ભગવાન તરફથી થતી મારી પરીક્ષા છે. મને કંઈક સરસ પરિણામ આપવા માટે.” એમ કહી એ તકલીફ સામે લડી જશે. અને ક્યારેય એને અફસોસ પણ નહીં અનુભવાય, કારણ કે એ જાણે છે કે “મેં જે કર્યું છે એનું જ આ પરિણામ છે.” બસ આપણે પણ આ જ શીખવાનું છે. અને પછી જુઓ જીવન કેવું ખુશખુશાલ થઈ જાય છે.

આ નસીબ એટલે ભગવાન રામનું ચૌદ વર્ષનું વનવાસ, ભગવાન કૃષ્ણનું એક સામાન્ય શિકારી દ્વારા મોત, અને મીરાને ઝેર પીવાની ફરજ પડવી…. અને ઈતિહાસમાં અમર થઈ ગયેલ અનેક મહાનુભાવોના જીવનમાં આવેલ મુશ્કેલીઓ… તો પછી આપણે કોણ વળી?

બસ આટલું યાદ રાખો:

  • જે છે, તે છે…
  • જે થવાનું છે, તે તો થઈને જ રહેશે.
  • બસ એને સ્વીકારીને આગળ વધવું અને જીવનને માણવું.!

જે થાય છે તે સારા માટે જ થાય છે…

ઘણાં લોકો કહે છે કે આ બધુ મારી સાથે જ કેમ થયું? ભગવાન હમેશાં મને જ હેરાન કરે છે. કેટલી પરીક્ષા લેશે ભગવાન? આ બધુ ખરાબ મારી સાથે જ થાય છે. આપણને જરા અમથી તકલીફ પડે અને આપણે ભગવાનને કોસવા લાગીએ છીએ. “ભગવાન, તું તો મારો દુશ્મન છે.”

દોસ્તો, ભગવાને આ દુનિયા બનાવી છે, આપણને જન્મ આપ્યો છે એ કંઈ આપણને હેરાન કે દુખી કરવા માટે નહીં. ભગવાન આપણને જે આપે છે એ સારા માટે જ હોય છે. પછી એ દુ:ખ જ કેમ ના હોય. ભગવાન ચાહે તો આ દુનિયામાં બધુ સારું, સકારાત્મક અને “મોજા હી મોજા” વાળું જ રહે પણ જો એમ થાય તો સકારાત્મકતા અને સારી વસ્તુઓની કિંમત શૂન્ય થઈ જાય. બસ એટલે જ એમણે આપણને સુખની સાથે દુ:ખ અને આનંદની સાથે તકલીફની અનુભૂતિ આપી કે જેથી આપણે સુખ, આનંદ, હેપ્પી ફીલિંગની કદર કરતાં શીખીએ. જેમ શાળામાં એક ધોરણમાંથી બીજા ધોરણમાં જવા માટે પરીક્ષા આપવી પડે એમ તમે કોઈ ઉત્તમ ફળને લાયક છો કે નહીં એ જાણવા ભગવાન પણ તમારી પરીક્ષા તો લે જ ને??? આ જે કંઈ પણ ખરાબ સમય છે એ ખરાબ નહીં તમારી પરીક્ષાનો સમય છે. ભગવાન જ પરીક્ષા લે છે અને એ જ પરીક્ષા આપે પણ છે બસ એમ માની આગળ વધો દ્રઢપણે પરિસ્થિતિનો સામનો કરો. પોતાની અંદર આત્મવિશ્વાસ રાખો. સકારાત્મક વિચારસરણી એ જ દરેક પ્રશ્નનો ઉકેલ છે.

તમારો તમારા પ્રિયજન સાથે ઝગડો થયો છે? તો સમજો કે ભગવાન પણ ચાહે છે કે તમારા વચ્ચે સંબંધ પાક્કો અને મજબૂત બને. અને આમેય જ્યાં સાચા હૃદયના સંબંધો હોય ત્યાં જ ઝગડા અને મનદુ:ખ વગેરે શક્ય છે. કારણ કે ત્યાં જ તો અપેક્ષાઓ હોય છે. બાકી આજના સમયમાં અપેક્ષાઓ પારકા પાસે કોણ રાખે છે? તો એમની વાતોનું ખોટું લાગે અને ઝગડા થાય ખરા?? તમને તમારા જ લીધેલા નિર્ણય પર પસ્તાવો થાય છે?? તો બે વાત યાદ રાખો કે થઈ ગયું એને તમે બદલી શકતા નથી તો એ માટે ચિંતા કે ખોટા મૂંઝાઈને ફાયદો નથી. અને બીજું ભગવાને તમારા માટે કંઈક ઉત્તમ શોધી રાખ્યું છે. અને તમારા માટે પ્રગતિનો માર્ગ શોધી રાખ્યો છે. સમય આવ્યે એ મળી જ જશે. આ તો બે નાના ઉદાહરણો છે. આવા કેટલાય સવાલો છે જે મનમાં ઉઠતાની સાથે જ આપણે ભગવાનને ગાળો સુદ્ધાં આપતા સંકોચ નથી કરતાં.

પણ દોસ્તો, જો ભગવાને બધુ જ આપણને સહેલાઈથી આપી દીધું હોત તો આપણને એની કોઈ કિંમત જ ન રહેત બસ એટલે એ આપણને આ રીતે પરીક્ષા/કસોટી દ્વારા જે આપણે મેળવ્યું છે અથવા મેળવવાના છીએ એના માટે લાયક બનાવે છે કે આપણી લાયકાત પારખે છે. આપણને દરેક વસ્તુની કદર કરતાં શીખવે છે. માટે એના પર શ્રદ્ધા રાખો અને કર્મ કરે જાવ. જે પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થઈ રહ્યા છો એને સહર્ષ સ્વીકારો. અને મળેલ જીવનનો આનંદ માણો અને તકલીફો માટે પણ ભગવાનને આભાર કહો. પછી જુઓ આપોઆપ તકલીફો કેવી દૂર થઈ જાય છે.

આગળ કહ્યું એમ સકારાત્મક વિચારસરણી એ જ દરેક પ્રશ્નનો ઉકેલ છે. માટે હમેશાં સકારાત્મક વિચારો આવે એ વાત પર વધુ ધ્યાન આપો. કોઈ પણ પરિસ્થિતિના સકારાત્મક અને નકારાત્મક બંને પાસા જોવાની આદત કેળવો. હા, નકારાત્મક પાસા તરફ પણ જોવું કારણ કે જોશો તો જ તો એનાથી દૂર રહેવા પ્રયત્નશીલ રહેશો.

આ મંત્રને ગાંઠ વાળીને પોતાની પાસે રાખી લો.
“જે થાય છે તે સારા માટે જ થાય છે…”
અને પછી જીવન ઉત્તમ જ ઉત્તમ… તહેવાર જ તહેવાર… કોઈ સવાલ નહીં અને કોઈ મૂંઝવણ નહીં.

બસ એક દ્રઢ આત્મવિશ્વાસ… જે થઈ રહ્યું છે તે સારા માટે જ છે અને જે થવાનું છે એ પણ સારા માટે જ હશે. ભગવાન મને કંઈક ઉત્તમ આપવાનો છે… તૈયાર થઈ જા બેટા…!

હાર્દિક કલ્પદેવ પંડ્યા

સ્વતંત્રતા કોને કહેવાય?

આ સ્વતંત્રતા એટલે શું? આ એક ખૂબ રસપ્રદ પણ જટિલ એવો મહત્વપૂર્ણ વિષય છે. આજના સમયમાં આઝાદી, સ્વતંત્રતા અને અભિવ્યક્તિની આઝાદી એવા વિષયોએ ખૂબ જ જોર પકડ્યું છે. પણ લોકોની દલીલો અને ચર્ચાઓ જોતાં ખરેખર લાગે છે કે આ સ્વતંત્રતાનો સાચો અર્થ કોઈને ખબર જ નથી.

લોકોના સ્વતંત્રતા વિશે શું મંતવ્ય છે?

નાના ભૂલકાઓને પૂછશો સ્વતંત્રતા એટલે શું? તો સૌથી પહેલા તો એમને અંગ્રેજીમાં ભાષાંતરીત કરીને પૂછવું પડશે કે “વોટ ઈઝ ફ્રીડમ ફોર યૂ?” અને પછી એમનો જવાબ મળશે. ખેર અત્યારે ભાષાની ચર્ચા રહેવા દઈએ. વાત સ્વતંત્રતાની છે. એ ભૂલકાઓ કહેશે કે આખો દિવસ રમવાની અને ટીવી જોવાની વિના કોઈ રોકટોક પરવાનગી એટલે સ્વતંત્રતા… ભાઈ હવે આ અબોધ ઉંમરે તો આ જ માંગ હોય ને એમની… એય ખોટા તો નથી જ. અત્યારે લોકો છોકરાઓને હજી તો સરખું બોલતા પણ ના આવડતું હોય ને શાળાના બોઝા તળે મૂકી દે છે. શું કામ? તો જવાબ હોય આ દુનિયાની ભાગદોડમાં પોતાને સક્ષમ બનાવતા શીખે. માં-બાપથી છૂટો થાય. સ્વાવલંબી બને. અરે એમ કહોને કે બે-ચાર કલાક તમનેય એમના અબોધ નખરાં ઉઠાવવાથી છુટકારો(સ્વતંત્રતા) મળે.

કિશોરાવસ્થામાં તાજેતરમાં પ્રવેશેલા બાળકોને પુછો તો કહેશે અમને મન મરજી મુજબ ઘરની બહાર ફરવા મળે, શું કરીએ છીએ કોની સાથે ફરીએ છીએ, શું વાતો કરીએ છીએ એ પૂછતાછ ના થવી જોઈએ એ સ્વતંત્રતા. સાચે આ ઉંમરે જ્યારે બાળકોને માતપિતા કરતાં મિત્રોની વધુ જરૂર હોય છે ત્યારે મા-બાપનું માતપિતાપણું  બાળકોના મનમસ્તિસ્ક પર હાવી થવા તૈયાર જ બેઠું હોય છે. આ ખોટું છે એ જાણતાં હોવા છતાં…. ત્યારે સ્વતંત્રતાની વ્યાખ્યા તો આવી જ હોવાની ને?

યુવા વર્ગ… આ યુવાનીમાં સ્વતંત્રતા અને સ્વછંદતા વચ્ચેનો ફરક કરવાની સમજશક્તિ કેળવાયેલી નથી હોતી અને એ સમયે મા-બાપ નહીં પણ સાચા માર્ગદર્શકની જરૂર હોય છે જે સંતાનને તેમની જ ભાષામાં ફરક સમજાવે અને એ પ્રમાણે વર્તવાની સમજ આપે. અહીં પણ મા-બાપ સમાજની શરમના નામે, પોતાના સ્ટેટસના નામે સંતાનો પર પોતાનું માતપિતાપણું થોપે છે અને છેવટે સ્વતંત્રતાનો મતલબ પરિપક્વતાથી સમજવાની જગ્યાએ સ્વછંદતા સંતાનના મન અને મગજ પર વર્ચસ્વ પાડી દે છે. અને એમના જ પતનને  નોતરે છે. અહીં ભૂલ સંતાનોની નથી જ કે તેઓ ખોટા રસ્તે વળ્યા. ભૂલ છે માતપિતા અને વડીલોની… આ કટુસત્ય નિખાલસતા અને સકારાત્મકપણે સ્વીકારવું જ રહ્યું.

વૃદ્ધાવસ્થાનો સમય… આ એક એવો સમય છે જ્યારે વ્યક્તિનું મગજ પરિપક્વતા વાળું અને હૃદય અબોધ બાળક સમું હોય છે. આ સમયે વ્યક્તિ બીજું કશું જ ઇચ્છતી નથી હોતી સિવાય પ્રેમ, સ્નેહ અને માન-સન્માન… પણ યુવાપેઢી કે જેને સ્વચ્છંદતાની આદત પડી ગઈ છે એ વડીલોને પ્રેમ અને સ્નેહ તો ઠીક માન પણ આપવામાં માનતી નથી. બસ “તમને ખબર ના પડે..” “તમે જુનવાણી લોકો…” અને આવા જ કેટલાય હૃદયને વીંધી નાખે એવા શબ્દોથી અપમાન કરી દે છે. તેમની કોઈ પણ દલીલ આ યુવા વર્ગને ખોટી જ લાગે છે. અને છેવટે આ વડીલોની સ્વતંત્રતાનું કરૂણ મોત થાય છે.

હવે ખરેખર સ્વતંત્રતા એટલે શું?

દોસ્તો, પોતાની બધી જ ફરજોને ઈમાનદારી પૂર્વક નિભાવીને સ્વજનોની ઇચ્છા અને ભાવનાનું સન્માન કરી પોતાની મરજી મુજબનું જીવન જીવવા માટે સર્વાંગી સંમતિ પૂર્વક પરવાનગી મેળવવી અને ઈચ્છુક જીવન જીવવું એટલે સાચી સ્વતંત્રતા. સ્વતંત્રતા એમ જ નથી મળતી. સ્વતંત્રતા એક રીતે હકનું જ બીજું નામ છે. અને તમને ખબર જ હશે કે હક પોતાની સાથે ફરજ લઈને આવે છે. એ જો ના નિભાવી શકો તો તમને તમારા હકો પર અધિકાર બતાવવાનો પણ અધિકાર નથી.

બાળકો મા-બાપને સન્માન આપે એમની વાત માની તેઓ જે કહે છે એ એમના સારા માટે જ કહે છે એ વિશ્વાસ રાખી માં-બાપના કહ્યા મુજબ વર્તવાની ફરજ ઈમાનદારીથી નિભાવે તો એમની ઇચ્છાને મા-બાપ પૂરી કરી એમને સ્વતંત્રતાનો અહેસાસ કરાવશે. જો યુવાવર્ગ નાનામાં નાની વાત માતાપિતા સાથે સાઝા કરશે અને એમના મંતવ્યોને ધ્યાનમાં લેવાની તૈયારી બતાવશે તો કોઈ પણ રોકટોક અને પૂછતાછ વગર મા-બાપ પણ તેમને બધા જ પ્રકારની છૂટ(સ્વતંત્રતા) આપશે. જો માં-બાપ પણ બાળકોના મિત્ર બની એમના સલાહકાર બનવાની જગ્યાએ માર્ગદર્શક બનશે તો સંતાન પણ સ્વતંત્રતા અને સ્વચ્છંદતા વચ્ચે ફરક કરતાં આસાનીથી શીખશે. યાદ રાખો સલાહ આપનાર અને લેનાર બેય એમ જ વિચારે છે કે એ બીજા માટે છે. એટલે યુવાન સંતાનના સલાહકાર બનવા કરતાં માર્ગદર્શક બનો. અને છેલ્લે વાત વૃદ્ધાવસ્થાની…. જો શિશુહૃદય ધરાવતા વૃદ્ધ મા-બાપની ઇચ્છાઓને માન આપવાની ફરજ સાચા હૃદયથી સંતાનો નિભાવશે તો મા-બાપ પણ તેમની ઇચ્છા અને ભાવનાનું ધ્યાન રાખશે અને સંતાનો તથા મા-બાપ બેય પરસ્પર સ્વતંત્રતાનો અહેસાસ કરશે અને કરાવશે.

દોસ્તો આ સ્વતંત્રતા માણવાની સાથે નિભાવવાની વાત છે. સમજદારી પૂર્વક, પરિપક્વતા પૂર્વક, લાગણી પૂર્વક અને સન્માન પૂર્વક…

હાર્દિક કલ્પદેવ પંડ્યા